1

از كدام سمت مي آيي؟

از كدام سمت مي آيي . آن هنگام كه حرفهاي ناگفته ات ، حنجره ات را

جويده اند و به جاي هر دندان شكسته ات علامت سوالي روئيده است، و تو، در

انتظار رسيدن انجيرهاي سه فصله به التهاب

دستهايت هم پراعتمادي.

2

بيا! دوباره شاهنامه بخوان.

هميشه وقت سفر روي جاده آفتابي را سرابي غمگين فرا مي گيرد.

هميشه، فرصت برگشت غروب و سبزه زار همچون گذشته عاشق نيست.

ديگر بوي پيراهنت  در كوچه باغ و درب هاي چوبي دلم غنيمت نيست.

موهاي من ، زيباترين برفي است كه ديده ام . و زانوان استخواني من

دلنشين ترين صندلي انتظار.

تو بي غبارترين آينه زمين هستي .بيا!دوباره شاهنامه بخوان ، دلم هواي

جواني كرده است ، و براي سالهاي فراموشي عجيب دلگيرم.

3

ريشه هاي صبورم.

وقتي ، زير سپيدارها آشفته شد شبهايم

ترا در يك فنجان چاي خلاصه كردم ، و تفسير بينهايت دستهايم را

ديوان شعري به نقاشي نشست.

ديگر بار، در رمندگي واژه ها ، جوانه زدم

حالا نگاه كن!

كمر زمستان را شكسته اند ريشه هاي صبورم.

سال ها

     هزار هزار پروانه ي بي بال

                             در من گريستند

                                 رنگيني پرواز را.

كدام زنجره خواب جهان را بر آشفته كرد؟

                                كه باد به فتح پنجره آمد

                             و قطبي ترين ستاره ي بي نام

                                                   دل سپرده ي خاك .

شايد به اختتام تاريكي رسيده ايم

بوي علف تازه ي ده را مي فهمي؟

                               و زنجره اي كه مي شكافد

                                             تمام پلك زمين را .

از كدام سو مي روي؟

                     خانه خورشيد

                          اين سوي دل است

درست،

-         پشت اولين نگاه

-         كنار شيرين ترين لبخند

از كدام سو مي روي ؟

                     مرگ پر حوصله تر از من و توست

بيا ،

به آن اتفاق ساده بر گرديم

و باور كنيم

            سيب ،

                گناه نيست .

این کار توسط آقای مرتضی ایمانی خوانده شده است.

CD آن را می توانید از خود آن موسسه تهیه فرمایید.

صبر كن عشق زمينگير شود بعد برو

يا دل از ديــدن تو سيـــر شود بعد برو

اي كبوتر به كجــا ، قدر دگر تاب بيار

آسمان پـاي پرت پـــيـر شود بــعد برو

تو اگر كــوچ كني بغض گـلو مي شكند

صبر كن گـريه به زنجير شود بعد برو

خواب ديـدي شبي از راه ، سوارت آمد

باش تـا خـواب تـو تعبير شـود بـعد برو

تو يعني يك كــبوتر راز تـنهـــــــايي رهــــا كردن

خــداي آسمـــان ها را بــــــه آرامي صدا كــــردن

تو يعني عشق، عاشق در عـــبور از خط دلـــتنگي

غروب عــــــشق را در اوج رفتن هــــا دعا كردن

تو يعني يــــــك بغل از حـــرفهاي نـــاب دلــــتنگي

سـكـــوت چشمهـــايم را بـــــه گـفتن مـــبـتلا كردن

تو يعني من كه هر شب گريه كردم بي تو در باران

تو يعني خـــــانه ام را بــا غــــريبي آشنـــــــا كردن

نمي دانم كجــــايم؟ يـكـنفر پـــــــيدا كــند مـــــن را؟

تو يعني كه خودم را از خودم ، از من ، جدا كردن

 1

انتظار .

درختان منتظر بودند

روبرو يخزده بود و ـــ

تماس نازاي دست ها

نيامدي

و تنهايي

             سپيد

                سپيد

                   بر انتظارم نشست

درختان منتظرند

سبزه اي روبروي آينه است و

                        سكه اي كنار ساعت

نمي آيي

و تنهايي

سپيد

      سپيد

         بر انتظارم مي نشيند .

 ۲

تو مي آيي ...

تو مي آيي

ترنم برلب جاري

                   از آيات زلال عشق

و دستانت :

         پر از ياس و شب بو

تو مي آيي

و از گام بلند و سبز و سنگينت

                    هراسان مي شود ظلمت

صراط المستقيمي را

كه چشمان من و ما گم نمود است

                          سالهاي سال

نمودار مي كني با پرتو سيماي خود

                             آري

تو مي آيي

كه تا زنگار از رخسار عدل و داد بر گيري

رها سازي ز زندان كتابت

                   اصل آزادي

من اينجا بي تو غمگينم

و تنها گاه گاهي –

گل ذهنم به يادت مي شكوفد

                     مي شود خوشبو چنان ياس و گل شب بو

من اينجا بي تو دلگيرم

هر از گاهي ز دلتنگي

زن ذهنم

به آواز «بيات ترك» مي خواند :

 « سواري سبز در راه است

                    مي آيد

و با شمشير سخت خود

جهان را مي دهد سامان » .

 ۳

چرا چهره پنهان مي كني ؟

ديريست بر دامان خواهش چنگ مي زنند

                          اين چشمهاي منتظر

از كدام گستره مي آيي؟

اميد نوازش دستهاي تو مرا

                         به گذرگاه هزار سوي كشانده است

چرا چهره پنهان مي كني؟

از من تا تو

     چند فرسنگ راه است؟

اگر جاده ها فرق است

                تنها فانوسي بياويز

از سرشك سيل روانه مي كنم

از استخوانم زورقي مي سازم

                              مي آيم ...

من از تبار عشق و شمشيرم

فرزند قبيله عهد تا مرگ

زيبايي را دوست دارم

از پستان ماده شيري غيرت نوشيده ام

كه كودكانش را

                به چوبه دار ترغيب مي كرد

همه غرورم از آن تو باد

آه !

چه بيتابانه در انتظار روزي ام –

كه هر دو جهانم پلي شود

                               تا تو

تنها به تو رسيدن سيرابم مي كند .

۴

تو كه پشت همه كهكشانها ...

از پشت همه پنجره ها سرك كشيدم

نرفته مي خوانم تمام جاده ها را

خوب مي دانم

بهار يك فصل است و-

تمام گلها شناسنامه دارند

دستهايم رغبت لمس ندارند

                   بر آنچه كه پژمردني است

و در اين دايره چشمهايم خو كرده اند

به رويت آنچه كه

             مي آ يد و مي رود

ديگر دلم كوچك نيست

كه به آمدن پرستو ها فريبش بدهم

من تو را مي خواهم

                  تو را

تو را كه پشت همه كهكشانها

پنهان شده اي

تو مجنونت را در كوچه ها سر گردان نمي كني

آقاي خيال من!

مرداني كه تو را يافتند

به آنان سهمي از زيبائي ات را بخشيدي

عشق كليد خانه تو نيست

مي خواهم-

دوست داشتن را تجربه كنم .